canned thoughts

"Kay tagal kitang hinintay, Paolo."

"Mahal na mahal kita, Stella."

Punung-puno ng pag-ibig ang isang kwarto ng isang bahay sa Cebu. Ang mga halik ng dalawang makasalanan ay lalong nagpapaalab sa mainit na tanghali ng Mayo. Tila walang katapusan ang kanilang mga nakaw na sandali.

Damang-dama ni Paolo ang bawat halik at bawat yakap na kanilang pinagsasaluhan. Tunay ngang napakaganda ni Stella. Mahaba ang buhok, maganda ang hubog ng katawan at makinis ang kutis. Kahit mahigit pa sa doble ng kanyang edad ang kay Stella ay walang kupas parin ang angkin nitong kagandahan kung kaya’t hindi niya mapigilan ang sariling manggigil dito.

Sa banyo. Sa kama. Sa sahig. Sa mesa. Ang apat na sulok ng kanilang kwarto ay naging saksi sa pag-iisa ng kanilang mga katawan at kaluluwa. Malayang naglakbay sa kawalan ang mga ungol ng kamunduhan.

Muli silang pinagtagpo ng tadhana.

* * * * *

Para kay Paolo, ang buhay niya ay isang mahaba’t matagal na paghihintay. Pakiramdam niya’y laging may kulang sa kanyang buhay. Pilit niya itong inaalam at pilit na ring hinahanap. Mayroong isang taong maaaring makapuno sa kanyang kakulangan.

Para sa kanya, ang taong iyon ay si Stella.

Lumaki si Paolo sa Maynila sa piling ng kanyang mga magulang. Dahil nag-iisang anak lamang, binusog siya ng mga ito ng pagmamahal. Ni minsan ay hindi nagkulang ang mga ito sa kanya. Palibhasa’y pinalaki sa layaw, hindi niya makuhang makuntento sa lahat ng mga biyayang kanyang natatanggap. Kahit anong kanyang gawin ay naroon parin ang kakulangan at kalungkutan sa kanyang buhay.

Nagbago ang lahat nang nakilala nya si Stella.

Sa simula, inakala ni Paolo na kagaya lang ng ibang kamag-anak si Stella, mapagmahal at maalaga. Kung kaya’t nang dinalaw ng kanyang pamilya ito sa unang pagkakataon ay nakagaanan na niya ito ng loob. Ngunit nagtaka siya nang mapansin niyang sa edad na 37 ay napakaganda parin nito. Malayong maganda ito sa mga babaeng kalahati ng edad nito. Ang mas nakakapagtaka ay sa gitna ng angkin nitong kariktan ay wala parin itong asawa. Inakala pa niya na maaaring byuda na ito.

"Magandang umaga. Kamusta na Stella," bati ng ina ni Paolo kay Stella.

"Ito na ba si Paolo," tanong ni Stella sa ina ni Paolo.

"O Paolo, halika nga at magbigay-galang ka sa Tita Stella mo."

"Magandang umaga po."

Sabay abot sa kamay ni Stella para makapagmano.

"Hindi pa ako ganun katanda para ka magmano sa akin ha. Halika nga’t nang mayakap kita."

Sa unang pagkakataong naglapit ang kanilang mga katawan, hindi maipaliwanag ni Paolo ang kanyang naramdaman. Tila siya nakuryente nang nagkadikit ang kanilang mga dibdib. Ang halimuyak ni Stella ay isa sa pinakamabangong bagay na kanyang nalanghap sa buong buhay niya. Iba ang dating nito sa kanya. Iba ang kanyang mga tingin. Iba ang angkin nitong ganda. Nang magtagal, napansin niyang tunay na kakaiba ito. Hindi pala ito kagaya ng iba niyang mga tiyahin. Dahil sa kanya lang siya nakaramdam ng isang bagay na alam niyang hindi niya dapat maramdaman.

Libog. 

Sa halip na magsisi, naisip ni Paolo na maaaring ito na ang kanyang hinahanap. Maaaring na kay Stella ang mga kasagutan sa lahat ng kanyang mga katanungan.

Maaaring sila ay nakatadhana.

* * * * *

Habang tumatagal, lalong lumalalim ang pagnanasa ni Paolo kay Stella. Hindi niya talaga maipaliwanang ngunit sa halip na pigilan niya ang kanyang sarili ay lalo siyang nanggigigil na matikman ito. Hindi na niya inalintana ang tama sa mali. Wala na siyang pakialam kung doble pa ito sa kanyang edad. Wala na siyang pakialam kung tiyahin pa niya ito. Wala na siyang pakialam kung kasalanan sa Diyos ang kanyang pinag-iisip. Ang tanging nasa isip niya ay ang kanyang maamong mukha, makinis na kutis, mahabang buhok, at kagandahang walang tigil na nagpapainit sa kanyang pagkatao.

Buong buhay niya, wala pang bagay na ninais si Paolo na hindi niya nakuha. At si Stella ay hindi magiging unang bagay na hindi niya maaangkin.

Isang hapon nang naiwan si Paolo sa bahay kasama si Stella, nabuo sa kanyang isipan na isakatuparan ang kanyang maitim na balak. Nagtungong bayan ang kanyang mga magulang habang si Stella ay nagpaiwan dahil masama ang pakiramdam nito. Nagdahilan na lamang siya na samahan ang tiyahin.

Sa loob ng kwarto ni Stella, kanya itong pinagmamasdan habang ito ay mahimbing na natutulog. Tanging ang manipis na daster nito ang pumapagitan sa kanya at sa kalangitang kanyang inaasam. Sa kanyang kinatatayuan ay malinaw niyang naaaninag ang mga tago nitong yaman: mga malulusog na dibdib, mapuputing hita, at langit sa ilalim ng manipis na bulbol. Hindi na niya mapigilan ang sarili mula sa libog na kanyang nadarama.

"Tita Stella," bulong ni Paolo kay Stella sabay halik dito.

"Hmp… Paolo?!"

"Shhhhh…"

"Anong ginagawa mo dito?!"

Biglang dumagan si Paolo kay Stella at hinawakan niya ang mga kamay nito. Pinipilit ni Stella na kumalas mula mga bisig nito. Ngunit lalo siyang siniil ng halik nito.

"Tama na Paolo, pls…"

"Nakakalibog kayo, Tita."

Unti-unting niyuyurakan ni Paolo ang pagkababae ni Stella. Mula sa mga labi ay nagtungo na sa leeg ang kanyang mga halik. Gumapang na ang kanyang isang kamay sa dibdib nito.

Alam ni Stella na tahasan na siyang binabastos ni Paolo. Ngunit hindi rin niya maipagkakaila na merong parte ng kanyang pagkatao na nagugustuhan ang mga pangyayari. Pinipilit niyang gisingin ang sarili mula sa kahibangang iyon habang pinipilit rin niyang magalit ng lubusan dito. Sa huli, hindi rin siya nagtagumpay dahil muli nanamang nanaig ang isang bagay na kanyang pilit tinatakasan sa buong buhay niya.

Libog.

Mula sa kanyang pagkakahiga, tila nawala na sa tamang pag-iisip si Stella. Tuluyan nang nagpaubaya ito kay Paolo. Muling bumalik sa kanyang mga alaala ang mga multo ng kanyang nakaraan. May mga luhang namuo sa kanyang mga mata. Sa isip niya, dumating na rin ang araw ng kanyang kaparusahan. At si Paolo ang nararapat na kabayaran sa kanyang mga kasalanan.

"Kay tagal kitang hinintay, Paolo."

"Mahal na mahal kita, Stella."

Punung-puno ng pag-ibig ang isang kwarto ng isang bahay sa Cebu. Ang mga halik ng dalawang makasalanan ay lalong nagpapaalab sa mainit na tanghali ng Mayo. Tila walang katapusan ang kanilang mga nakaw na sandali.

Damang-dama ni Paolo ang bawat halik at bawat yakap na kanilang pinagsasaluhan. Tunay ngang napakaganda ni Stella. Mahaba ang buhok, maganda ang hubog ng katawan at makinis ang kutis. Kahit mahigit pa sa doble ng kanyang edad ang kay Stella ay walang kupas parin ang angkin nitong kagandahan. Dahil dito ay hindi niya mapigilan ang kanyang sariling manggigil dito.

Sa banyo. Sa kama. Sa sahig. Sa mesa. Ang apat na sulok ng kanilang kwarto ay naging saksi sa pag-iisa ng kanilang mga katawan at kaluluwa. Malayang naglakbay sa kawalan ang mga ungol ng kamunduhan.

Muli silang pinagtagpo ng tadhana.

Ngunit ang hindi niya alam, iba pala ang nakatadhana.

* * * * *

Minsan talaga, masakit magbiro ang tadhana. Ang isang bagay na buong buhay mong hinahanap at hinihintay ay maaaring ipatikim lamang sa iyo sa isang kisapmata. Ngunit di naman kaya kalabisan na kung ang tanging bagay na makakabuo sa iyong pagkatao ay siya ring sisira dito?

Pagkatapos ng nangyari sa kanilang dalawa, biglang naglaho si Stella. Ang hindi alam ni Paolo, iyon na ang huli nilang pagkikita.

Naguguluhan pa rin si Paolo. Sa sobrang bilis ng mga pangyayari, hindi niya kaya itong paniwalaan. Hindi niya lubos maintindihan kung gaano kalaking kasalanang kanyang nagawa. Pinagtaksilan nanaman sila ng tadhanang nagbuklod sa kanila.

Nagsimula na ang unos. Ngunit hindi nya iiwan si Stella. Hawak niya sa kanyang mga kamay ang sulat na habilin sa kanya nito. Pinilit niyang muling basahin at unawain ang katotohanan sa gitna ng malakas na ulan at mahapding mga luha.

"…kasalanan ko ang lahat…"

"…hindi mo alam ang iyong ginagawa…"

"…hindi ko napigilan ang aking sarili…"

"…wala kang kasalanan…"

"…patawarin mo ako…"

"…mahal na mahal kita…"

"…paalam."

Pinatay ng tadhana si Stella. Pinatay ng tadhana ang ugnayang nabuo sa kanilang dalawa. Pinatay ng tadhana ang mga kasagutan sa kanyang mga katanungan. Para na ring pinatay ng tadhana si Paolo.

Nakatayo pa rin si Paolo sa gitna ng unos. Nagtatanong. Bakit si Stella pa? Kasabay ng malakas na ulan ay ang pag-agos ng mga alaala ng babaeng kanyang hinanap at hinintay buong buhay niya. Napakahirap ibaon sa limot ang kanyang mga mapupulang labi, ang kanyang mga masasarap na halik, ang kanyang mga maiinit na yakap, at ang kanyang pag-ibig na walang kapantay.

Minsan na silang naging isa, at ngayo’y muli silang pinaghiwalay.

Minsan lamang naintindihan ni Paolo ang pag-ibig na kanyang hinahanap. Minsan na rin niyang naramdaman ang pagmamahal na ipinagkait sa kanya.

Ang buhay niya ay isang mahabang paghahanap at paghihintay. Iyon ay ang paghahanap sa pagmamahal na kailanman ay hindi niya naramdaman mula sa isang tunay na pamilya at paghihintay sa taong makapagpupuno sa puso niyang tigang sa pagmamahal.

Nahanap na niya si Stella. Naramdaman niya kay Stella ang pagmamahal na kanyang hinahanap.

Basang-basa na sa ulan si Paolo. Kaharap niya ang puntod ng babaeng nagmulat sa kanya sa kamunduhan at nagbigay sa kanya ng pagmamahal na hindi niya naramdaman sa kanyang ama o ina.

Kaharap niya ang puntod ni Stella. Kaharap niya puntod ng kanyang tunay na ina.

-30-